Svæini æinum saclausum var þungr gløpr kendr. oc galt hann í þvi annars mannz sem margtít er. oc ræacute;nto þæir hann tun-gu oc male sinu.

Nu hafðe hann fregit oc spurt til miscunnar oc iartegna oláfs hins hælga konongs. oc fystizc hann þingat at fara oc læíta sér miscunar við þann guðs ast vín.

Hæiman fór hann oc com þingat til þes dyrlega staðar er hann hvilir át. oc vacte þar iðulega oc bað bønum sinum. hét á hann til hialpa. oc miscunnar. bað í guðs nafne léa sérmals oc hæilsu er hann hafðe mist fyrirutan sin tilvęrca.

Nu á stund nocorre um dag æin þa sofnaðe hann í kirkiu ínni. oc syndisc h&aolig;num i søfne maðr ein æinca friðr oc æigi alhór at vexti ganga til sín ut ór scrinino. oc toc hendi sinni í mun h&aolig;num oc hæimti til sin þann litla stuf er eptir stoð tungunnar. oc togaðe sva hart oc tøygði at sáungi maðr fec æigi þolat í søfnenom u øpande.

Ðvi næst vacnaðe hann oc ræis upp hæil oc þaccaðe v&aolig;-rum drotne fegin samlega oc þæim guðs vín er hann hafðe hæilsu oc mis-cun af þeget. faret þangat aðr mallaus oc sot hans hælga scrin. oc for þaðan hæil oc scoren orðr til síns hæimilis.